Οι Κάβειροι ήταν μυστηριακές θεότητες, τέσσερεις ή έξι τον αριθμό, οι οποίες συνδέονταν με τον Ήφαιστο και τους Διόσκουρους· γνωστά ονόματά τους είναι τα εξής: Αξίερος, Αξιόκερσα, Αξιόκερσος και Κασμίλος. Η λατρεία τους ξεκίνησε από τους ναυτικούς, που τους θεωρούσαν προστάτες τους και, ως εκ τούτου, ζητούσαν από αυτούς ασφάλεια στα ταξίδια τους. Ξεκινώντας από το Β. Αιγαίο (Λήμνος, Ίμβρος, Σαμοθράκη) κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα, η λατρεία των Καβείρων διαδόθηκε στη συνέχεια και σε άλλες περιοχές επίσης (Θήβα, Δήλο κ.ά.). Μετά την ελληνιστική περίοδο, τελευταίες μαρτυρίες για τη λατρεία τους εντοπίζονται κατά τον 4ο μ.Χ αιώνα.
Η Σαμοθράκη υπήρξε το σπουδαιότερο κέντρο της μυστηριακής λατρείας των Καβείρων, τους οποίους οι σωζόμενες επιγραφές αναφέρουν ως Μεγάλους Θεούς. Η λατρεία τους περιλάμβανε ιεροτελεστίες και μυστήρια σε ειδικά ιερά. Απαραίτητη προϋπόθεση της μύησης ήταν η εξομολόγηση δηλ. η ψυχική κάθαρση του ατόμου, την οποία αναλάμβανε ένας ειδικός ιερέας, ο Κόης, ο οποίος και έκρινε την καταλληλότητα του ατόμου προς μύηση. Η τελετή της μύησης λάμβανε χώρα κατά τη διάρκεια της νύχτας υπό το φως των λυχναριών που έφεραν οι υπόλοιποι μύστες. Ο μυούμενος καθόταν πάνω σε θρόνο, εξ ου και η επωνυμία της τελετής θρονισμός. Ο νέος μύστης λάμβανε ως προσφορά στεφάνι από ελιά και πορφυρή ζώνη, που λειτουργούσε ως φυλαχτό ενάντια στους θαλάσσιους κυρίως κινδύνους. Στο άβατο του χώρου των τελετών υπήρχε επιγραφή η οποία εμπόδιζε την είσοδο στους αμύητους (ἀμύητον μὴ εἰσιέναι). Στόχος των Μυστηρίων ήταν οι μυούμενοι να επιτύχουν την ηθική τους βελτίωση.
Σε αντίθεση προς τα Ελευσίνεια Μυστήρια, στα Καβείρια ήταν δυνατή η συμμετοχή ατόμων από διαφορετικές εθνότητες και κοινωνικές τάξεις, κάθε ηλικίας και ανεξάρτητα φύλου.
Πολλές γνωστές προσωπικότητες του αρχαίου κόσμου αναφέρονται ως μύστες των Καβειρίων Μυστηρίων, όπως ο Ηρόδοτος, ο βασιλιάς της Σπάρτης Λύσανδρος, οι γονείς του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Φίλιππος ο Β΄ ο Μακεδών και η σύζυγός του Ολυμπιάδα, οι οποίοι μάλιστα συναντήθηκαν ως νέοι στο πλαίσιο τη μυήσής τους στη Σαμοθράκη. Επίσης ανάμεσα στους μύστες μπορούμε να αναφέρουμε αρκετούς Ρωμαίους αξιωματούχους, όπως και μυθολογικά πρόσωπα (Οδυσσέας, Αγαμέμνονας, Ορφέας).
Εξαιτίας των μυστηρίων και του Ιερού τους η Σαμοθράκη καλούνταν «ζαθέη», δηλ. σεπτή, «ιερά χώρα». Το νησί υπήρξε μάλιστα το άσυλο πολιτικών, κατά βάση, εξορίστων, όπως της Αρσινόης της Φιλαδέλφου, στη προσπάθειά της να ξεφύγει από τον Πτολεμαίο τον Κεραυνό, του Πτολεμαίου του Φιλομήτορος, μετά την ήττα του από τον Αντίοχο, του ηττημένου από από τους Ρωμαίους βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα, κ.ά.
Μετά το τυχαίο γεγονός της ανακάλυψης της Νίκης της Σαμοθράκης οι ανασκαφικές εργασίες στο νησί έφεραν στο φως τον ιερό χώρο στο σύνολό του, το ιερό των Καβείρων, το θέατρο, βωμούς, νομίσματα, αγγεία, κοσμήματα, αλλά και κτήρια αφιερωμένα στους Μεγάλους Θεούς από την Αρσινόη, τον Πτολεμαίο και τη Μακεδονική βασιλική δυναστεία.
Δήμητρα Κουκουζίκα









